Amor fati

Problemy, błędy i porażki wydają się być normalnym zjawiskiem w świecie zarządzania projektami i w... życiu. W praktyce do tego typu doświadczeń podchodzimy w bardzo nieracjonalny sposób: reagując silnymi negatywnymi emocjami, często wręcz złością, prowadzącymi do nieracjonalnych działań i zachowań. Sytuację pogarsza jeszcze kultura, w której żyjemy: kultura optymizmu i sukcesu. Jak więc można poradzić sobie z takim tradycyjnym podejściem do nieprzyjemnych doświadczeń związanych z trudnościami i porażkami? Sięgnijmy poza tradycyjne zarządzanie projektami do… filozofii stoickiej, w starożytności rozumianej jako sztuka życia. Jakie są więc jej rady w odniesieniu do problemów, błędów i porażek?

W czasach AI… „róbmy swoje”

Lata 2024 – 2025 to lata gwałtownie przyśpieszających olbrzymich zmian technologicznych, jak i społeczno-politycznych, w tym także zmian wynikających z olbrzymiego rozwoju AI od momentu pojawienia się ChatGPT w listopadzie 2023. Jak więc – moim zdaniem – wygląda diagnoza Tadeusza Różewicza po upływie 2.5 lat od sierpniowego felietonu? Na pewno inaczej, bo zmiany są naprawdę ogromne. A czy lepiej? Na to pytanie każdy z czytelników felietonu musi odpowiedzieć sobie indywidualnie.

15 lat minęło

W 2018 świętujemy 15 lat PMI Poland Chapter. Ta rocznica to dobra okazja na spojrzenie co zmieniło się w świecie PMI i w świecie zarządzania projektami w ciągu tych 15 lat i czy są takie elementy, które nie uległy zmianie, lub zmieniły się w niedużym stopniu. Te 15 lat ma także dla mnie osobiście symboliczny wymiar: w czerwcu 2003 pożegnałem się z korporacją i zacząłem samodzielną działalność biznesową w świecie zarządzania projektami. Rok 2003 to dla mnie także uzyskanie certyfikatu PMP®, po egzaminie zdawanym jeszcze w wersji papierowej. Felieton o charakterze wspomnień? Bardziej o charakterze retrospektywy „na luzie” z pewną nutką nostalgii.

„Oto są pytania”

50-te wydanie Strefy PMI to oczywiście okazja do refleksji, do podsumowania, do spojrzenia zarówno na minione 13 lat świata biznesu, zarządzania i projektów, jak i w przyszłość. A pozycja autora felietonów, które ukazują się od 11 lat to doskonałe miejsce do takiego właśnie zadania.

„Nowy wspaniały świat?”

Gdy piszę ten felieton w kwietniu 2025 większość analityków i specjalistów przewiduje, że ten właśnie rok będzie rokiem Agentów AI – systemów mogących planować swoje działania, rozumujących w trakcie ich realizacji oraz samodzielnie podejmujących decyzje. W kolejnych latach czeka nas tzw. Agentic AI, a następnie – jak przewiduje Ray Kurzweil – najbardziej chyba znany analityk trendów – epoka połączenia naszych mózgów z chmurą, ze światem AI, czyli epoka tzw. singularity. Gdy połączymy nasze mózgi z chmurą nasza inteligencja nie będzie ograniczona wielkością naszych czaszek, lecz rozszerzy się wielokrotnie. Będziemy wtedy wolni od biologicznych ograniczeń, będziemy mieć zdolność do odtwarzania siebie i naszego świata, aż wreszcie ludzie staną się… nieśmiertelni.

„Słowa, słowa, słowa”

a” – to odpowiedź Hamleta na pytanie Poloniusza, co czyta. Słowa, zarówno te używane na co dzień, jak i te zapomniane, aktualnie nieużywane, bardzo wiele mówią o kulturze, o społeczeństwie. Także o dominujących w nich wartościach, nastawieniu poszczególnych jednostek, jak i grup ludzi, a także ich postawach, działaniach i zachowaniach. Język, to tak naprawdę zbiór tych używanych słów. A jak pisał filozof języka Ludwig Wittgenstein: „Granice mojego języka oznaczają granice mojego świata”. Jaki jest więc ten świat lat dwudziestych 21. wieku, gdy spojrzeć na niego z perspektywy używanych na co dzień słów?

Tu i teraz

Parę lat temu jechałem z lotniska w Szanghaju do centrum szybką kolejką. Bardzo szybką, gdyż na krótkim odcinku rozpędzała się do 430 km/godz. Ta krótka podróż to jakby metafora naszych czasów, a także metafora naszych projektów. Cele i ich osiąganie, nowe cele, produktywność, wielozadaniowość, utylizacja zasobów – to wszystko towarzyszy nam na co dzień w biznesie i… projektach. A dodatkowo towarzyszą nam nadmiar: informacji, słów wypowiadanych, maili, esemesów i telefonów, a także zmienność i płynność (jak określa nasze czasy Zygmunt Bauman). Zdobywamy nowe cele, nowe gadgety, pędzimy, pędzimy, pędzimy.

Stoicyzm projektowy

Wszyscy chyba podzielamy pogląd, że kierownik projektu to przede wszystkim lider i menedżer, organizator, planista i kontroler. Już tylko niektórzy uważają, że powinien być także psychologiem i socjologiem. A czy ktoś z Was ze świata zarządzania projektami sądzi, że kierownik projektu może i powinien być także filozofem? I że filozofia może być pomocna w zarządzaniu projektami?