Dawno, dawno temu, w krainie analogowej, gdzie tusz był cenniejszy niż sól, a pieczęci miały większą moc niż królewskie herby, ludzie żyli biednie, spokojnie… choć nieco udręczeni. Czas płynął wolno niczym kolejka do okiennicy, w której zdążyłbyś poznać nowego kuma, wytargować wiano i jeszcze urodzić dziecko. W centrum tej krainy działała trójka lokalnych „bohaterów”. Ksiądz Jakub, który prowadził kroniki parafialne w czterech kopiach, mawiał: „Dzieci moje, ja się nie skarżę, ale jak mój Szef da, to kiedyś te papiery zrobią ze mnie papieża”.

W świecie nowych technologii lubimy wierzyć, że to programiści, projektanci i menedżerowie produktów tworzą przyszłość. To oni projektują interfejsy, piszą kod i planują funkcjonalności. A jednak w tym całym procesie jest ktoś, kogo rola bywa niedoceniana – użytkownik końcowy. Ten, który na co dzień korzysta z aplikacji, nie zawsze w sposób, jaki przewidział twórca. I właśnie dlatego wspólne budowanie aplikacji z użytkownikiem nie jest luksusem, koniecznością czy przywilejem, a powinno być codziennością.

Bycie Project Managerką w IT to jak sterowanie statkiem w cyfrowej burzy – trzeba nawigować pomiędzy oczekiwaniami sponsora/biznesu, zmieniającymi się priorytetami i krótkimi terminami. Ale bycie kobietą PM-ką w polskim świecie IT to dodatkowa warstwa wyzwań – często niewidocznych, ale bardzo realnych. Cieszy mnie, że w ciągu ostatnich 13 lat, kiedy rozpoczęłam swoją przygodę, następuje zmniejszenie ilości tych wyzwań.