Strefa Felietonu

„Knowledge is experience”

W przeciągu ostatnich miesięcy wakacji czułam, jakbym nie mieszkała w centrum Warszawy, ale w jakimś nadmorskim ośrodku. I bynajmniej nie dlatego, że upał lał się z nieba, a ja piłam drinki z palemką, ale dlatego, że z ośmiu tygodni wakacji, przez sześć stale mieliśmy w domu gości. Lubię gości, nie będę narzekać. Nie o tym dziś. Dziś o tym, że ci znajomi przyjeżdżali z dziećmi. Jestem zafascynowana tym, jak inni ludzie wychowują swoje pociechy. Poza milionem przemyśleń, uwag, czasem zachwytów, mam jeden wniosek. Mocno agilowy. Dajmy eksperymentować ludziom. Dajmy im się uczyć na własnych błędach. Zmniejszmy swoje obawy i dajmy im więcej poczucia odpowiedzialności. Ale to wymaga czegoś, co jest bardzo trudne. Cierpliwości. Uważam tak, jak Jurgen Appelo: „Jeśli chcesz, aby coś zostało zrobione, ćwicz swoją cierpliwość”. 

Filozofowie w projektach, czyli jak starożytna mądrość tłumaczy codzienny chaos zarządzania

Zarządzanie projektami to sztuka, która łączy planowanie, organizowanie, negocjowanie i – nie oszukujmy się – regularne gaszenie pożarów. Codzienność kierownika projektu często przypomina rozterki filozofów, którzy od wieków próbują zrozumieć sens życia, logikę świata i sposoby radzenia sobie z chaosem rzeczywistości. Zapraszam Was na spotkanie z „filozofami zarządzania projektami”, gdzie jedni słyną z mądrości, inni z upartego milczenia, ale wszyscy mają coś, czego warto się od nich nauczyć.

The Elusive Art of Staying Motivated at Work

Motivation at work is like a campfire: mesmerizing when it’s roaring but all too quick to fizzle out when neglected. Over the years, I’ve learned that keeping that fire alive is far from straightforward. Motivation, that fleeting yet crucial force, is an intricate dance between internal drives and external circumstances. It’s a topic I’ve often reflected on, not only professionally, but also as a human navigating the constant tug-of-war between ambition and exhaustion.

Sztuczna inteligencja w zarządzaniu projektami. Świetnie. A gdzie jest inteligencja naturalna?

Zaczęło się niewinnie. „Zróbmy burzę mózgów z AI”. „Niech ChatGPT wygeneruje harmonogram”. „A może Midjourney narysuje plan komunikacji?” No i poszło. Teraz w firmowych korytarzach AI ma więcej do powiedzenia niż niejeden lider projektu. Sztuczna inteligencja wkroczyła w zarządzanie projektami z rozmachem, jakby tylko czekała, aż ludzie wreszcie się przyznają: „My to chyba nie do końca wiemy, co robimy”.

„Oto są pytania”

50-te wydanie Strefy PMI to oczywiście okazja do refleksji, do podsumowania, do spojrzenia zarówno na minione 13 lat świata biznesu, zarządzania i projektów, jak i w przyszłość. A pozycja autora felietonów, które ukazują się od 11 lat to doskonałe miejsce do takiego właśnie zadania.

Między deadlinem a stereotypem

Bycie Project Managerką w IT to jak sterowanie statkiem w cyfrowej burzy – trzeba nawigować pomiędzy oczekiwaniami sponsora/biznesu, zmieniającymi się priorytetami i krótkimi terminami. Ale bycie kobietą PM-ką w polskim świecie IT to dodatkowa warstwa wyzwań – często niewidocznych, ale bardzo realnych. Cieszy mnie, że w ciągu ostatnich 13 lat, kiedy rozpoczęłam swoją przygodę, następuje zmniejszenie ilości tych wyzwań. 

Projektologia, czyli 12 znaków zarządzania projektami

Podczas gdy astrologia to system wierzeń i praktyk zakładających wpływ np. planet na nasze życie, projektologią nazywamy system zasad opartych na siódmej księdze przewodnika po kanonie wiedzy, który zesłał nam sam Pan BOK. Choć oba te grecko-brzmiące słowa zawierają w sobie cząstkę -logia (z greckiego właśnie oznaczające logos, czyli naukę), tylko co do jednego z nich nie ma żadnych wątpliwości czy jest nią naprawdę. Astrologia dała nam 12 znaków zodiaku, czyli tyle na ile segmentów podzielone jest niebo, przez które przechodzi słońce. Projektologia przynosi nam dokładnie tę samą ilość znaków, równą tyluż zasadom zarządzania projektami. Poznaj ich horoskopy i zgadnij, którym znakiem jesteś dziś. W projektologii rodzimy się codziennie.

Rebel Soul in the World of Work

What happens when a scientist with a background in drug discovery stumbles into the fascinating world of organizational behavior? Well, I’d argue it’s the perfect cocktail of curiosity, rebellion, and a jumper hand-embroidered with “Rebel Soul” (with the "Soul" written in Korean, because why not?). My career and hobbies might look like a tangled web, but they’re all connected by one thing: curiosity. A relentless curiosity about the systems and stories that shape human behavior. Whether it's unraveling the mysteries of the brain in the lab or decoding team dynamics in the office, I’m all about exploring the spaces where different worlds collide.

Sukces w prostocie – lekcje z project managementu

w kontekście zarządzania projektami nabierają głębokiego znaczenia. Ileż to razy, pracując nad skomplikowanymi projektami czy inicjatywami, możemy poczuć, że rozwiązanie wcale nie jest tak skomplikowane, jak początkowo sądziliśmy? Wystarczy spojrzeć na przykład z branży technologii, gdzie projekt AI może stać się polem doświadczalnym nie tylko dla umiejętności programistycznych, ale także dla sztuki rozwiązywania problemów.

Hopeful Skeptics: Finding Trust and Meaning in Work

Cynicism: an unwelcome guest at work. It starts small – a raised eyebrow in a meeting, a quiet scoff at a “team-building” activity – but it doesn’t stay small. Left unchecked, it spreads, casting a shadow over everything. At its core, cynicism is the belief that people’s motives are selfish and that efforts, especially collective ones, are futile. In Hope for Cynics, Jamil Zaki calls it a “disease of social health.” Look around some workplaces, and it’s easy to see: disengaged teams, “us vs. them” mindsets, and a quiet resignation to just getting by. Cynicism isn’t only a workplace issue, though – it’s deeply personal, affecting how we see ourselves and others.