Strefa Felietonu

Amor fati

Problemy, błędy i porażki wydają się być normalnym zjawiskiem w świecie zarządzania projektami i w... życiu. W praktyce do tego typu doświadczeń podchodzimy w bardzo nieracjonalny sposób: reagując silnymi negatywnymi emocjami, często wręcz złością, prowadzącymi do nieracjonalnych działań i zachowań. Sytuację pogarsza jeszcze kultura, w której żyjemy: kultura optymizmu i sukcesu. Jak więc można poradzić sobie z takim tradycyjnym podejściem do nieprzyjemnych doświadczeń związanych z trudnościami i porażkami? Sięgnijmy poza tradycyjne zarządzanie projektami do… filozofii stoickiej, w starożytności rozumianej jako sztuka życia. Jakie są więc jej rady w odniesieniu do problemów, błędów i porażek?

Kto z was chce być managerem?

Jeszcze kilka lat temu to pytanie brzmiało jak zaproszenie do elitarnego klubu. Garnitury, wizytówki, prestiż, karta multisport premium

Listening to Quiet, Learning When to Speak

Before we even step into a meeting, a project, or a team discussion, we carry an internal landscape shaped by countless small moments – the rhythm of our days, the pace of our thoughts, the subtle tension in our bodies. Some of these moments call for stillness, reflection, and inner attention, others demand engagement, expression, and courage. Navigating this balance is one of the quietest, yet most essential, challenges of working with others. It asks us to notice the difference between the restorative silence that renews us and the silence that leaves ideas unspoken, risks unaddressed, and potential untapped.

Zachłysnęliśmy się AI. I może to dobrze

Najpierw był zachwyt. Potem lęk. Teraz mamy wszystko naraz. Sztuczna inteligencja stała się nową matchą biznesu. Wszyscy piją. Niewielu wie, jak powstaje. Ale każdy czuje, że bez niej wypadnie z obiegu. LinkedIn puchnie od promptów, automatyzacji i magicznych workflowów. AI zrobi prezentację. AI napisze ofertę. AI wygeneruje grafikę. AI poprawi zdjęcie. AI przygotuje content plan na 30 dni.

Smok z rubrykami, czyli świat przed transformacją

Dawno, dawno temu, w krainie analogowej, gdzie tusz był cenniejszy niż sól, a pieczęci miały większą moc niż królewskie herby, ludzie żyli biednie, spokojnie… choć nieco udręczeni. Czas płynął wolno niczym kolejka do okiennicy, w której zdążyłbyś poznać nowego kuma, wytargować wiano i jeszcze urodzić dziecko. W centrum tej krainy działała trójka lokalnych „bohaterów”. Ksiądz Jakub, który prowadził kroniki parafialne w czterech kopiach, mawiał: „Dzieci moje, ja się nie skarżę, ale jak mój Szef da, to kiedyś te papiery zrobią ze mnie papieża”.

W czasach AI… „róbmy swoje”

Lata 2024 – 2025 to lata gwałtownie przyśpieszających olbrzymich zmian technologicznych, jak i społeczno-politycznych, w tym także zmian wynikających z olbrzymiego rozwoju AI od momentu pojawienia się ChatGPT w listopadzie 2023. Jak więc – moim zdaniem – wygląda diagnoza Tadeusza Różewicza po upływie 2.5 lat od sierpniowego felietonu? Na pewno inaczej, bo zmiany są naprawdę ogromne. A czy lepiej? Na to pytanie każdy z czytelników felietonu musi odpowiedzieć sobie indywidualnie.

Mierzymy czy wierzy Pan na słowo?

W świecie nowych technologii lubimy wierzyć, że to programiści, projektanci i menedżerowie produktów tworzą przyszłość. To oni projektują interfejsy, piszą kod i planują funkcjonalności. A jednak w tym całym procesie jest ktoś, kogo rola bywa niedoceniana – użytkownik końcowy. Ten, który na co dzień korzysta z aplikacji, nie zawsze w sposób, jaki przewidział twórca. I właśnie dlatego wspólne budowanie aplikacji z użytkownikiem nie jest luksusem, koniecznością czy przywilejem, a powinno być codziennością.

15 lat minęło

W 2018 świętujemy 15 lat PMI Poland Chapter. Ta rocznica to dobra okazja na spojrzenie co zmieniło się w świecie PMI i w świecie zarządzania projektami w ciągu tych 15 lat i czy są takie elementy, które nie uległy zmianie, lub zmieniły się w niedużym stopniu. Te 15 lat ma także dla mnie osobiście symboliczny wymiar: w czerwcu 2003 pożegnałem się z korporacją i zacząłem samodzielną działalność biznesową w świecie zarządzania projektami. Rok 2003 to dla mnie także uzyskanie certyfikatu PMP®, po egzaminie zdawanym jeszcze w wersji papierowej. Felieton o charakterze wspomnień? Bardziej o charakterze retrospektywy „na luzie” z pewną nutką nostalgii.

„Knowledge is experience”

W przeciągu ostatnich miesięcy wakacji czułam, jakbym nie mieszkała w centrum Warszawy, ale w jakimś nadmorskim ośrodku. I bynajmniej nie dlatego, że upał lał się z nieba, a ja piłam drinki z palemką, ale dlatego, że z ośmiu tygodni wakacji, przez sześć stale mieliśmy w domu gości. Lubię gości, nie będę narzekać. Nie o tym dziś. Dziś o tym, że ci znajomi przyjeżdżali z dziećmi. Jestem zafascynowana tym, jak inni ludzie wychowują swoje pociechy. Poza milionem przemyśleń, uwag, czasem zachwytów, mam jeden wniosek. Mocno agilowy. Dajmy eksperymentować ludziom. Dajmy im się uczyć na własnych błędach. Zmniejszmy swoje obawy i dajmy im więcej poczucia odpowiedzialności. Ale to wymaga czegoś, co jest bardzo trudne. Cierpliwości. Uważam tak, jak Jurgen Appelo: „Jeśli chcesz, aby coś zostało zrobione, ćwicz swoją cierpliwość”. 

Filozofowie w projektach, czyli jak starożytna mądrość tłumaczy codzienny chaos zarządzania

Zarządzanie projektami to sztuka, która łączy planowanie, organizowanie, negocjowanie i – nie oszukujmy się – regularne gaszenie pożarów. Codzienność kierownika projektu często przypomina rozterki filozofów, którzy od wieków próbują zrozumieć sens życia, logikę świata i sposoby radzenia sobie z chaosem rzeczywistości. Zapraszam Was na spotkanie z „filozofami zarządzania projektami”, gdzie jedni słyną z mądrości, inni z upartego milczenia, ale wszyscy mają coś, czego warto się od nich nauczyć.