Tag: zarządzanie projektami

W ciągu ostatnich kilku lat technologie oparte na AI upowszechniły się i weszły w fazę realnego wdrażania w organizacjach na całym świecie – wiele z nich podąża podobną ścieżką do NVIDIA. Technologie te są wykorzystywane do zwiększania sprzedaży, opracowywania nowych produktów i usług, podnoszenia jakości obsługi klienta i dostarczania wyjątkowego Customer Experience, automatyzacji procesów biznesowych, wykrywania nieprawidłowości i fraudów, czy też do prowadzenia skomplikowanych analiz. Project Managerowie coraz częściej są zaangażowani w projekty realizowane w ramach cyfrowych transformacji, w których rozwiązania oparte na AI są istotnym komponentem. Projektów takich będzie przybywać w szybkim tempie.

Zrównoważony rozwój, zrównoważone zarządzanie, zrównoważone projekty oraz strategia i raportowanie ESG stały się nieodłącznymi elementami języka biznesowego. Dla jednych są one tylko kolejnym obowiązkiem, inni traktują je jako nową modę, podczas gdy tylko niektórzy dostrzegają w zrównoważonym rozwoju rzeczywistość biznesową otwierającą nowe możliwości rozwojowe.

Jak wiadomo, to nie płeć odpowiada za to, kto jest dobrym kierownikiem projektu. Nie sposób się nie zgodzić, że istnieją konkretne cechy odpowiadające kobiecemu, jak i męskiemu stylowi zarządzania. Już samo istnienie takich pojęć w literaturze przedmiotu naprowadza nas na to, że w przewodzeniu obie płci różnią się od siebie.

Zombie to nazwa żywych trupów czyli ludzi, którzy po śmierci powrócili do świata żywych jako istoty zawieszone w próżni (ani żywe, ani martwe). Według afrykańskich wierzeń zombie to po prostu martwi ludzie. Czym zatem jest projekt zombie? Projekt zombie to inicjatywa, która została uruchomiona i trwa siłą rozpędu, gdyż nikt w organizacji nie ma odwagi lub chęci jej zakończyć. Zombie nazywamy projekt, który nie przynosi organizacji wartości biznesowej, nie realizuje założonego celu lub nikomu nie zależy na jego realizacji. Pomimo tego projekt nigdy oficjalnie nie został zamknięty, ale nie jest też realizowany.

Po przeanalizowaniu swoich doświadczeń, wyróżniłabym trzy kategorie czynników sukcesu w transformacjach: zaufanie, wizja, zaangażowanie. Prawdę powiedziawszy, z mojego doświadczenia wynika, iż bez tych trzech elementów żaden projekt nie osiągnie swojego potencjału. Ale skomplikowana i pełna wyzwań transformacja, bez zapewnienia tych czynników, nie ma szans nawet na „jako takie” pozytywne zakończenie. Tak naprawdę te trzy elementy konstytuują się nawzajem i wynikają z siebie. Gdybym miała ustalić ich gradację, zrobiłabym to następująco: zaufanie > wizja > zaangażowanie. Tylko pracownicy, którzy mają zaufanie do kadry zarządzającej otwarcie przyjmą i rozważą przedstawianą im wizję, a w niej cel projektowy. Ufając swojemu kierownictwu i rozumiejąc wizję, będą w stanie się zaangażować. Brzmi banalnie. Pytanie co dokładnie kryje się za tymi kategoriami i jakie narzędzia mogą je wspierać?

Znane jest powiedzenie, że „zmiana jest czymś, co góra chce, aby środek zrobił dołowi”. Według tej drastycznej definicji nie ma szans, by zmiana się nie udała. Przecież góra chce, naciska środek, a ten, by uniknąć przykrych konsekwencji niewykonania zadania, naciska na dół. Dół, nieposiadający żadnego wyboru, stosuje się do wytycznych i w pocie czoła dostarcza produkty projektu zmiany. Czy na pewno gwarantuje to sukces?

Projekt Andrzeja miał poważny problem. Właściwie to już cała jego kilkudziesięcioosobowa firma z branży okrętowej miała problem. Pod koniec projektowania kadłuba okazało się, że jedno z przejść ewakuacyjnych jest o 80 mm za wąskie i nie spełnia normy. Błąd wynikał ze zbyt późno otrzymanej informacji o szerokości urządzeń montowanych przy przejściu. Prawnicy wykluczyli możliwość dochodzenia roszczeń z tego tytułu. Nikt, nawet spośród najbardziej doświadczonych inżynierów, nie miał pomysłu, jak to rozwiązać. Wydawało się, że jedynym rozwiązaniem jest przeprojektowanie całego kadłuba tak, aby później statek mógł „przejść” przez odbiór. Niestety klient już nie zapłaci za dodatkowe 700 inżynierogodzin projektowania. Firma nie mogła sobie pozwolić na takie koszty. Poza tym na przeprojektowanie całego kadłuba nie było już czasu. Z pomocą Andrzejowi przyszedł TRIZ. Po dwóch godzinach warsztatu angażującego cztery osoby (w tym moderatora z Grupy ODiTK), udało się wyjść z rozwiązaniem, które wymagało zaledwie 15 inżynierogodzin i dodatkowych 50 dolarów pracy w stoczni. Poważny problem został rozwiązany niewielkim kosztem.